Viva Passenger Motors

V

I spotted these two funny and amazing motorcycles. Not just two but many of them are running around the proper town of Dulag, Leyte.

Ayon sa mga residente ng bayang ito ay ginagawang pampasahero ang mga motor na ito at kayang magsakay ng limang pasahero excluded ang driver.

Route from the proper town going to some baranggays na motor lang ang bumibyahe sa mga liblib na lugar.

So Amazing..!

See Ya!!

A Day for Nuestra Senora Del Refugio

Just now ay out-of-town ako kaya malayo ako sa aking mami@goto.com business, I'm at Dulag, Leyte this moment enjoying the 30 days vacation with my lady.

Experiencing the new environment and culture in this one of the amazing paradise in the Philippines.

Nagdaos ng kapistahan ang munting bayan ng Dulag at nasaksihan ko kung gaano nila pinahalagahan ang patron ng mahal na Birheng Maria (Nuestra Senora Del Refugio) na eksaktong kaarawan din Niya noong Setyembre a-otso.

Simpleng paghahanda nga mga tagaroon pero dama mo ang pagkakaisa ng lahat.

I'll continue my enjoyment for this vacation and I'll share more of my karanasan here.


See Ya..!!

Tattoo Broadband

Ok din naman pala 'tong Globe Tattoo broadband prepaid. I bought one capsule sa Ortigas outlet sa halagang Php 995 at may free 7 days load huh.

Very convenient nga palang gamitin, anywhere I can access the internet...

Hummnn.. sana more free load to come to my capsule..hehehe..


See Ya!!

Snap Silip To My Blog Zone

So long...
So long time na hindi ko mapuntahan ang area ng blogs ko, dahil una ay naputol ang signal ng wired broadband ko...

kinapos sa postpaid bill...yun ang totoo.

The, heto nag T@ttoo broadband in prepaid plan, at ako'y muling nagbabalik.. hehehe...

May dapat nga ba akong balikan dito? Hummmnn.. I will find out and you will see..

See Ya...

Dismayado

Bilang isang kapwa pinoy, ako po sampu ng aming pamilya ay nakikiramay sa sinapit ng mga nasawing dayuhan mula sa Hongkong at China sa nangyaring hostage drama noong 23 this month, na tumagal ng halos 11 oras.

Ramdam ko ang pagkapahiya ng mga pinoy nating mga kababayan dito sa Pilipinas at ng mga kabayan natin sa Hongkong at China, maging sa iba pang panig ng mundo. dahil sa pangyayaring ito.

Ang pagka-dismaya ng ating kakaupong pangulo. Sigurado ako na isang malaking dagok na naman itong humahamon sa isang lider ng bansa. Nakasalalay dito ang kanyang pangalan at kakayahan at ang buong buong bansa.

Isang bagay lang ang natitiyak ko na hanggang ngayon ay tiyak na bumabara sa kanyang lalamunan, ang tanong ng bawat indibiduwal, media,, at mga lider pa ng iba't-ibang lupain...What do you say about this? Saying "sorry" is easy to say, but inside the heart is bleeding, so hard to answer. Mas mainam pang tanungin ng What will you do? Action is easier than sorry. I believe that leader knows what to do.

At sana, sa tulong ni Lord, ay makagawa ng magagandang hakbang ang bago nating pangulo upang mapayapa ang bawat kalooban ng ating mga kababayan lalo na ang mga nasa labas ng bansa at lalo't higit ang mga kaanak at kabayan ng mga nasawian, at mga turistang dumadayo sa atin.

Kung kelan ngayon pa na dumarami nang muli ang mga nagtitiwala sa kapayapaan at kaligtasan ng mga turista na dumadayo sa atin ay muling magdudulot ng takot sa kanila na tumuntong sa napakagandang lupain natin.

Ngunit anumang uri ng hadlang sa pag-angat ng ating ekonomiya ay naniniwala ako na kaya natin kontrolin ang mga ito at magpatuloy ng magpatuloy sa pagsisikap na mapaunlad natin ang bawat sarili upang sama-sama nating mapa angat ang ating bansa.

What I so worry is mga kababayan nating pinoy sa hongkong at China, sigurado ako na dismayado at hiyang-hiya sila sa nangyaring hostage drama. Karamihan sa kanila'y di makatingin ng diretso sa kanilang mga amo o kaibigan dun. I know how they feel because I am OFW too. I wish na hindi sila gantihan ng mga taong galit sa pangyayari.

All we can do this time is keep praying for peace of mind.

See Ya!!

"...kapag may tiyaga..."

Aba'y ano ga? Kumusta po kayo d'yan mga kabayan sa iba't ibang panig ng mundo.
Naging sobrang busy ako nitong mga nakaraang araw at buwang nakalipas. Tinutukan ka kase ang munti kong hanap-buhay, ang mami at lugaw. Maliit lang negosyo ito, pero naniniwala ako na magiging malaki rin ito.

Ang totoo nga niyan e nagsimula ako sa maliit na kapital. 1,000.00 pesos.
Una ay lugaw lang muna ang produkto ko at nakuha ko ang panlasa ng mga kabayan ko rito sa aming lugar. Hanggang sa unti-unti kong mag-combine ng mga panlahok dito. May laman-loob ng baka (Goto), adobong manok o kaya'y atay ng manok. Naisip ko rin na ang lugaw pala ay masarap ding lahukan ng fried chicken and commonly tokwa't baboy, maaari din ang batchoy ng laman-loob ng baboy o igado. At da best din pala ang chicharong baboy. Wow! so we can enjoy a lot of stuff that really match with this LUGAW. So ang lugaw ko po ay hindi lang basta lugaw, hehehe...

After a month, naisipan ko na magdagdag ng mainit na sabaw, ang sikat sa atin na kung tawagin ay MAMI. Napansin ko rin na karamihan sa mga kabayan nating may hang-over, na kagaya ko rin (kung minsan) ay mainit na sabaw ang hanap. Then I made it with different toppings. Chicken Mami Classic, Chicken Mami Cha-Cha (with chicharon baboy on top), Fried Chicken Mami, Chicken Mami Bols (with squid balls on top) and the rest is Chicken Mami-Dadi, yahooo...kakaiba 'to, dito n'yo lang maaring matikman ang mga 'yan, hehehe...

And after a month again, another item ang idinagdag ko sa fastfood ko, ang Starburger na sarili kong timpla ang patties. I called it healthy burgers kase I mixed some healthy vegetables (40%) sa bawat patty.

So now I realized that my little business is on going to BIG little business, right and by next time I am thinking about the expansion of my "lugaw" business maybe in some other location.

Dahil naniniwala akong "...pag may tiyaga, ay may nilaga."

Sa kabila ng hirap ng pamumuhay natin sa ngayon na noon pa ma'y ramdam na natin ang mabilis na pagtaas ng presyo ng mga pangunahing bilihin, ang karamihan sa atin ay nagtitipid lalo na sa pagkain. Kaya naka-isip ako ng ideyang ganitong pagkain na everyone can afford and so economical.

Pero sa kabila rin ng lahat ng itong tiyaga ko ay sadyang mapagod at maraming gawain ang ganitong uri ng hanap-buhay, pero sabi nga, "...kapag may tiyaga..."

See Ya!!

Pinoy Sa Abroad: Sneak-Out

I took this view from my prosumer camera with 7.2 mega pixel in medim temperature of high noon with a low sunlight. I consider it a perfect shot.

I named a title of "Sneak-Out". A short escape between your time.

Because we were at the middle of working hours. We gathered and brought some foods in the park somewhere in Cheras, Malaysia. That was about lunch break.

A bit of refreshing and unwinding around the green leaves and trees. A great way of escaping and keeping yourself away from the crowded space and noisy machines in the city. A way for giving our minds and body to free and relax.

If you are busy in your work and feel grounded, then don't let the stress be in your body and mind. Sneak yourself out even once a week, fly and land in a green place and you'll be refreshed right after.

I assure you a 100% guaranteed satisfaction. Hehehehe...

Hello to Brenz, Litz, Mary "kulet", and Malou.

See Ya!!

Home Of "Lambanog"

Halo! Halo out there. I'm here again. It's been a long time..oh no, not so long. I was just busy last few weeks in my present job and other things in my computer. In fact I have a lot of things, some are weird and some are interesting, to share with you. And I take a vacation to Philippines which is my hometown actually start this month until March.


It's almost a year when I visited my hometown, Real in the province of Quezon, since April, 2008. I brought some of my friends there and took them around the beach and falls. My mother preapared some fresh seafoods for them and they were very enjoyed especially the "pusit", a local name for squid.


The most thing they can't forget is the "lambanog" a very popular homemade alcoholic drinks for the Quezonian. They liked it. They drink, drunk and blew-off.


This "Lambanog" is really white, pure white and clear. Clearer than water. It is puree of the "sasa" (nipa). You can smell the aroma of its own fruity characteristic. Have a lower distinguish of alcohol at the end. The first shot smoothly down the tongue, while the strongness at the throat and you'll word "whew!"


Second and third shot will be the very smooth until the next and next...then you'll word "tagay pa, bilisan!" (give me more shot, fast).


People in my hometown, the way they drink, included me is called "tagay-tagay" which means the shooter glass should be passed around from one person to another. And there is only one person who moderates the shooter glass.

This way is similar to the Batangas area. But there is no moderator. You have to do yourself and pass around the glass and/or the bottle.

Traditionally, in Quezonian old people, they strongly believe that drinking in one glass is a sign of unity, a good friendship as they called "samahan". There is no limit in the group, 2 or more persons or even long table and you may stay as long as you can.

Sometimes there is a host and mostly they start at "patak-patak" which means sharing to buy a bottle of "lambanog". Or someone has to buy a bottle (isang ipit) and another has to buy some appetizers (pulutan). Additionally, singing with the guitarist is always in the highlights.

There are two types of "lambanog" that you can taste. One is made from coconut puree and the other one is from nipa puree. The alcohol content is depends on the maker.

The higher quality is based on trying to light it with a fire. Would you like to try it? Be my guest.
I really missed it. I can't say I'm a good drinker but when it comes to "lambanog" I've tried to be.

So, everyone is invited. On next issue, I'll post some images about my hometown and its specialties. Bye for now.

See Ya!!

Welcome "Hirit" sa Year 2009

Ano ga? Welcome sa Year 2009

Bang! Boomm! Parakatakatakatakatak! Whisssttt…boom!

Yan ang mga sounds na kadalasang maririnig mo pagsapit ng hatinggabi sa pagpapalit ng taon sa tatlong sulok ng Pilipinas at sa ibang dako.

Nagdiriwang ang lahat ng tao, magkakaiba man ng relihiyon, upang salubungin ang pagpasok ng panibagong taon.

Welcome sa inyong lahat. At sana ay palarin tayo ng suwerte at maayos na pamumuhay sa taong 2009 kahit na alam natin at ramdam natin ang patuloy na paglaganap ng crisis sa ating mahal na Inang Bayan.

Pero sa kabila nun, patuloy din tayong nakikipaglaban sa sandamukal na problema ng ating pamayanan.

Problema sa ekonomiya.
Problema sa industriya.
Problema sa pinansiyal.
Problema sa transportasyon.
Problema sa edukasyon.
Problema sa komunidad.
Problema sa politika.
Problema sa pamilya.
Problema sa trabaho.
Problema sa kalusugan.
Problema sa palaruan.
Problema sa…sa…hay nakupo! Ang daming problema. Kaya ba nating labanan ang mga ito?

Palagay ko, HINDI, tanong ko sagot ko rin hehehe, I mean is kaya nating lutasin ang mga ‘yan KUNG meron tayo nito: ANO?

DISIPLINA. DISIPLINA. DISIPLINA. DISIPLINA. DISIPLINA. DISIPLINA.

And above that, wala na, yun lang ang matibay na solusyon. (sa aking palagay lang ‘to, pero kung meron pa kayong ibang palagay e, sana explore n’yo rin)

I still remember, at malinaw na malinaw pa sa aking balintataw (wow, lalim nun ah), alam ko kung saan ko lang nakikita ang salitang DISIPLINA. Hindi ko nakikita sa labas ng bahay kundi sa isang lugar lang na kung pansinin-dili “natin”.

Nung elementarya pa ako, madalas pinababasa sa amin ng teacher ang mga letrang
“DISIPLINA ANG KAILANGAN UPANG UMUNLAD ANG ATING BAYAN”.

Malinaw na nakatitik sa isang buong cartolina na may disenyo pa, naka-post doon sa itaas ng blackboard. Tanda ko’y si Dr. Jose Rizal ang author ng mga linyang ‘yan. Saka noon din, nakapaskil ‘yan sa harap ng daanan ng mga tao sa bayan namin. Andun pa kaya ‘yun?

“Ay awan nga laan at baka iyo’y naitumba na ng bagyo, hane.” Ngeek!

Hanep mga bros, tapon dito tapon doon, pila hindi barikada, nakapula na ang traffic light go pa rin, tumatawid kahit bawal tawiran. In short, alam nang MALI e ginagawa pa ring TAMA.

Tabi-tabi po, opinion ko lang po ang mga ito, bahala na po kayong umunawa sa mga titik na binabasa n’yo. Kase naman po kung magsisigaw ako sa kalsada para ipaliwanag ang salitang DISIPLINA e, baka naman pagkamalan na “crazy” ako. Kaya mas mainam nang magsisigaw ako dito sa site ko at least computer ko lang ang nakikinig sa akin. Hindi lang basta niya binabasa, ina-upload pa niya sa internet.

Hi hi hi hi hi hi…!

Sarap tumawa pag may freedom ka sa pagsasalita este! Pagsusulat pala.

Salamat sa pagkakaroon ng computer, ng internet, ng website na libre at least may freedom kang mailabas lahat ng mga ideya, opinion at emosyon. Di ko na kelangan umakyat sa bubong ng bahay namin para lang sumigaw ng…

“WAAAAAAAAHHHHHH…!!!!”

Hey, wait! Ano na ba ang topic ko? Layo na nito sa title ng blog ko. Gusto ko lang batiin kayo ng Maunlad at Manigong Bagong Taon, saka batiin ko yung family ko sa Real, Quezon, mga kaibigan ko doon sina Ohnad at Cecil, Benjie, grupo nina Embudz at Arnel, mga kainuman ko sa Hurnalan, kamag-anak ko dun, sina Engel sa Pasig, sina Cherrie sa Cavite, sina Dory sa Canada, kapatid ko sa Bulacan, Laguna at Bicutan,
Hey! Kayo dyaan, malapit na ako umuwi sa atin!!

Balik tayo sa New Year, sayang di ko masyado na-enjoy ang pagpapalit ng taon, may trabaho kase ako. Pero nagsalu-salo rin kami ng mga kababayan ko rito, may pasingaw kami, pansit (prosperity daw yun) mga prutas na bilog, bilo-bilo, at mga prutas na bilog! Tapos nun e ala na tulog na kami.

Dial dito, dial dyan, unfortunately wala akong natawagan sa pinas para bumati, busy daw ang line ng mga network. Gusto ko sana maka-update ng mga kaganapan sa atin, mostly nung New Year’s eve pero sorry na lang wala me nagawa. Tidur lah.

Ok, next time ulit magpangita sa site ko, may wish nga pala ako, gusto n’yo malama?

Eto, sana pag nagbakasyon ako sa Pinas e, makakita ako ng kahit konting DISIPLINA.

“hehehehe”, humirit pa!!

See Ya!!